تعداد بازدید : ۵۷
امتیاز : ۵
امتیاز شما :

پنجشنبه ۱۰ آبان ۱۳۹۷ ۱۲:۵۳

تازه های بیماری های مغز و اعصاب

کاهش ریسک پارکینسون در ارتباط با آپاندکتومی

محققان به شواهد تازه ای مبنی بر امکان شروع پارکینسون از مبدایی به جز مغز مانند روده دست یافتند. تحقیقات نشان داده است که افرادی که آپاندکتومی زودرس شده اند ریسک کمتری در ابتلا به بیماری های ایجاد کننده ترمور داشته اند.




 

October 31, 2018

By Lauran Neergaard

 

محققان به شواهد تازه ای مبنی بر امکان شروع پارکینسون از مبدایی به جز مغز مانند روده دست یافتند. تحقیقات نشان داده است که افرادی که آپاندکتومی زودرس شده اند ریسک کمتری در ابتلا به بیماری های ایجاد کننده ترمور داشته اند.

بررسی های بافت شناسی روی آپاندیس نشان داده است که این عضو بی استفاده می باشد. به نظر می رسد که این بخش محلی برای ذخیره پروتئین های غیر نرمال است به طوری که با مهاجرت این پروتئین ها به مغز می تواند منجر به بروز پارکینسون گردد.

مطالعات شگفت انگیز منتشر شده در مجله Science Translational Medicine نشان می دهد که  بسیاری از مردم می توانند مخزنی از کلافه های پروتئینی در آپاندیس داشته باشند. این افراد شامل افراد جوان یا مسن، سالم و یا مبتلا به پارکینسون هستند.

این یافته ها به معنی توصیه به آپاندکتومی نیست.

در کل تعداد زیادی از افرادی که آپاندکتومی شده اند نیز به پارکینسون مبتلا می شوند و در مقابل نیز تعداد زیادی از افراد که دارای پروتئین ها مضر هستند به این بیماری مبتلا نخواهند شد.

پزشکان مدت زیادی است که ارتباط بین مسیر معدی روده ای و پارکینسون را می دانند. یبوست و سایر بیماری های گوارشی سالها پیش از وقوع ترمور و اختلال حرکتی پارکینسون دیده می شود.

تحقیقات اخیر در جهت کشف دقیق ریسک فاکتورها می باشد.

طبق اظهارات دکتر بک، علی رغم اینکه آپاندیس نقش مهمی در ایمنی دارد می تواند باعث التهاب روده گردد. باکتری که در روده زندگی می کند می تواند روی پارکینسون اثرگذار باشد. آنچه دقیق نمی دانیم تاثیر دقیق پروتئین های مرتبط با پارکینسون می باشد.

 یکی از تئوری های اصلی در زمینه ارتباط روده و پارکینسون مربوط به پروتئین های آلفا سینوکلئین و مهاجرت این پروتئین ها از فیبرهای عصبی رودهه به عصب واگ و ارتباط با مغز می باشد. این پروتئین با حرکات غیر نرمال مرتبط با پارکینسون می باشد. تحقیقات قبلی نشان داده است که واگوتومی ریسک پارکینسون را در بیماران کاهش داده است. و تحقیقات دیگری نیز دلالت بر اثر مشابه آپاندکتومی دارد.

بررسی داده های 1.7 میلیون نفر از مخزن اطلاعاتی در سوئد نشان می دهد که ریسک پارکینسون در افرادی که آپاندکتومی شده اند 19 درصد کمتر می باشد. از طرفی دیگر این بررسی ها نشان می دهد که افرادی که علی رغم آپاندکتومی زودرس به پارکینسون مبتلا شده اند به طور دیررس تری نسبت به همسالان خود علائم پارکینسون را بروز می دهند.

در مطالعات دیگری بافت آپاندیس 48 بیمار غیر مبتلا به پارکینسون بررسی گردید. در هر 46 نفر بافت آپاندیس مملو از پروتئین های مرتبط با پارکینسون بود. این یافته از آن جهت اهمیت دارد که نشان می دهد پروتئین های روده به تنهایی برای پارکینسون کافی نیست.

این یافته ها می تواند جاده ای برای تحقیقات وسیع در زمینه بیماری پارکینسون ایجاد نماید.

اطلاعات بیشتر:

Stm. Sciencemag. Org/lookup/doi/scitranslmed.aar5280

تهیه کننده خبر و مترجم: دکتر سهیلا کیان پورراد


کلمات کلیدی : پارکینسون، آپاندیس، آلفا سینوکلئین

نسخه چاپی