امتیاز شما :
امتیاز : ۵

جمعه ۲۱ دي ۱۳۹۷ ۱۷:۴۵

تازه های بیماری های مغز و اعصاب

محققان بر موانع ویرایش ژنی CRISPR برای دیستروفی عضلانی غلبه کردند.





January 9, 2019

University of Miissouri Columbia

 

تکنیک ویرایش ژن موسوم به CRISPR انقلابی در درمان بیماری هاب وراثتی ایجاد نموده است. اما این روش همچنان برای استفاده در درمان بیماری های مزمن جا دارد. یک گروه تحقیقاتی در دانشگاه میسوری موفق به شناسایی و فائق آمدن به سدی در ابن تکنبک شده اند که می تواند زمینه را برای بنیاد پایدار استفاده از این روش برای کاربردهای درمانی فراهم نماید. این تکنیک محققان را قادر ساخته است که توالی های DNA را با حذف یا جایگزینی موتاسیون هایی در ژنوم تغییر دهند. به این ترتیب پتانسیل درمانی انواعی از بیماری های ژنتیکی فراهم شده است. محققان در صدد استفاده از این روش برای درمان  دیستروفی عضلانی دوشن برآمده اند.

کودکان مبتلا به دیستروفی عضلانی دوشن دارای موتاسیونی هستند که باعث اختلال در تولید پروتئین دیستروفین خواهد شد. در غیاب این پروتئین، سلول های عضلانی دچار ضعف شده و میمیرند.  این کودکان توانایی راه رفتن را از دست داده و نیز اختلال در تنفس و عملکرد قلب خواهند داشت.

روش CRISPR، موتاسیون را بریده، خارج کرده و مجدد دو سر ژن را به یکدیگر متصل می سازد. جهت این فرآیند قیچی مولکولی در CRISPR موسوم به Cas9 باید محل برش را شناسایی نماید. محل برش توسط مولکولی به نام gRNA نشانه گذاری می شود. جالب توجه است که با افزایش تعداد این نشانه گذاری  ها، اثر بخشی درمان در موش ها از 3 ماه به 18 ماه افزایش داده شد.

محققان موشهای 6 هفته ای مبتلا به به دیستروفی عضلانی دوشن را به صورت وریدی به کمک CRISPR درمان کردند و بهبود را برای 18 ماه مشاهده کردند. آنها در ابتدا از استراتژی های قبلی استغاده کردند. در این اپروچ مقادیر مشابه Cas9 و gRNA استفاده گردید. در حالی که این روش با تزریق مستقیم به داخل عضله به خوبی عمل نمود، این استراتژی نتایج ضعیفی در شرایطی که محققان در تلاش برای تصحیح دراز مدت در تمام عضلات داشتند، در بر داشت.  آنها هیچگونه بازیابی دیستروفین در عضلات اسکلتی مشاهده نکردند و نیز بازیابی دیستروفین در قلب اندک بود. در واقع این روش در توقف پیشروی بیماری ناتوان بود.

این گروه تحقیقاتی تخلیه نامناسبی از نشانگرهای gRNA یافتند. این به این معناست که gRNA کافی برای اینکه به Cas9 محل دقیق برش را نشان دهد وجود نداشت. آنها تعداد نشانگرهای gRNA را افزایش داده و آزمایش را تکرار کردند. این استراتژی جدید به طور قابل توجهی پروتئین دیستروفین را در قلب و عضله اسکلتی افزایش داد و به این ترتیب عملکرد آنها بهبود یافت. نتایج این مطالعات نشان می دهد که فقدان gRNA یک سد خاص برای CRISPR درمانی سیستمیک می باشد.محققان بر این باورند که با افزایش و بهینه سازی gRNA می توان بر این محدودیت فائق آمد.

نتایج این مطالعه در JCI Insight منتشر گردید.

تهیه کننده و مترجم خبر: دکتر سهیلا کیان پورراد


کلمات کلیدی : دیستروفی عضلانی دوشن، ژن، CRISPR

نسخه چاپی
حامیان مجله