پسندیدم : ۷

چهارشنبه ۲۰ بهمن ۱۴۰۰ ۱۲:۳۱

درد چیست و چگونه آن را درمان می کنید




 درد: یک احساس ناخوشایند و تجربه احساسی که معمولاً در اثر آسیب  بافت ایجاد شده و به بدن اجازه ارسال واکنش به بافت، جهت جلوگیری از آسیب های بیشتر بافت  را می دهد.

وقتی سیگنالی برای تفسیر از طریق رشته های عصبی به مغز رسیده، فرد احساس درد کرده و تجربه درد برای هر فردی متفاوت، و راه های مختلفی برای احساس و توصیف درد وجود دارد. این تنوع در برخی موارد  تعریف و درمان درد را چالش برانگیز می کند.

درد می توان کوتاه مدت یا طولانی مدت بوده  و در یک مکان باقی مانده یا در سراسر بدن پخش می شود.

در این مقاله به علل و انواع مختلف درد، راه های تشخیص آن و نحوه مدیریت این احساس می پردازیم.

علل

 فرد زمانی که احساس درد کرده، اعصاب خاصی به نام گیرنده های درد، آسیب بافتی را شناسایی و اطلاعات مربوط به آسیب را در طول طناب نخاعی به مغز منتقل می کنند.

به عنوان مثال، لمس یک سطح داغ پیامی را از طریق یک قوس بازتابی در نخاع ارسال و باعث انقباض فوری عضلات می شود. این انقباض، دست را از سطح داغ دور و از آسیب بیشتر جلوگیری می کند.

این رفلکس، قبل از رسیدن پیام به مغز اتفاق می افتد. هنگامی که پیام درد رسیده، باعث ایجاد احساس ناخوشایندی درد، در فرد می شود‌.

تفسیر مغز از این سیگنال ها و کارایی کانال ارتباطی بین گیرنده های درد و مغز نحوه تجربه درد را به فرد دیکته می کند.

مغز همچنین مواد شیمیایی حس خوب مانند دوپامین را برای مقابله با اثرات ناخوشایند درد ترشح می کند.


انواع درد

درد به طور کلی به دو دسته ( حاد و مزمن ) تقسیم بندی می شود.

درد حاد

این نوع درد عموماً شدید و کوتاه مدت بوده و در این حالت بدن فرد را از آسیب یا آسیب بافتی موضعی آگاه می کند. درمان آسیب زمینه ای معمولاً درد حاد را برطرف می کند.

درد حاد واکنش جنگ یا گریز بدن را تحریک  کرده و اغلب منجر به تندی ضربان قلب و سرعت تنفس سریع تر می شود.

انواع مختلف درد حاد:

  • درد جسمی: دراین درد سطحی روی پوست یا بافت های نرم زیر پوست احساس می شود.
  • درد احشایی: این درد از اندام‌های داخلی و پوشش‌های حفره‌های بدن منشأ می‌گیرد.
  • درد ارجاعی: درد احشایی را در مکانی غیر از منبع آسیب بافتی تجربه می شود. به عنوان مثال، افراد اغلب در طول حمله قلبی،  درد شانه را احساس می کنند.

درد مزمن

این نوع درد به مراتب بیشتر از درد حاد طول کشیده و اغلب درمان ندارد. درد مزمن می توان خفیف یا شدید باشد. همچنین می توان مداوم بوده، مانند آرتریت ، یا متناوب، مانند یک دوره میگرن، دردهای متناوب در موارد مکرر رخ داده، اما بین شعله ور شدن متوقف می شود.

واکنش‌های جنگ یا گریز سرانجام در افراد مبتلا به درد مزمن متوقف شده، زیرا سیستم عصبی سمپاتیک که این واکنش‌ها را تحریک کرده، با محرک درد سازگار می‌شود.


در صورت تجربه  موارد کافی از درد حاد، می توان سیگنال های الکتریکی را در سیستم عصبی مرکزی (CNS) ایجاد کرده و باعث تحریک بیش از حد رشته های عصبی می شود.

این اثر به عنوان"  windup" شناخته شده، که تجمع سیگنال های الکتریکی را با یک اسباب بازی باد کردن مقایسه می کند. پیچیدن یک اسباب بازی با شدت بیشتر باعث می شود که اسباب بازی برای مدت طولانی تری سریعتر کار کند. درد مزمن نیز به همین صورت عمل کرده و به همین دلیل  فرد  مدت‌ها پس از رویدادی که برای اولین بار آن را تجربه کرده، احساس درد کند.

توصیف درد

روش‌های تخصصی‌تر دیگری برای توصیف درد وجود دارد.

این شامل:

  • درد نوروپاتیک: این درد به دنبال آسیب به اعصاب محیطی که مغز و نخاع را به بقیه بدن متصل کرده رخ می دهد. این درد مانند شوک الکتریکی احساس و یا باعث حساسیت بی حسی، سوزن سوزن شدن می شود.
  • درد فانتومی: درد فانتومی پس از قطع عضو ایجاد می شود. این احساسات دردناکی به این دلیل بوده که مغز خاطره درد را حتی پس از قطع آن عضو حفظ کرده و به ارسال های پیام های درد ادامه می دهد.
  • درد مرکزی: این نوع درد اغلب به دلیل انفارکتوس، آبسه، تومور، دژنراسیون یا خونریزی در مغز و نخاع رخ می دهد. درد مرکزی، ادامه دار و از خفیف تا بسیار شدید متغیر است. افراد مبتلا به درد مرکزی احساس سوزش، درد و فشار را گزارش می دهند.

دانستن نحوه توصیف درد می توان به پزشک، برای تشخیص دقیق ترکمک کند.

هیچ مقیاس عینی برای شناسایی نوع درد وجود نداشته، بنابراین پزشک سابقه درد را می گیرد.

پزشک از بیمار شرح زیر را می پرسد:

  • ویژگی همه دردها، مانند سوزش، نیش زدن، یا چاقو زدن
  • محل، کیفیت و تشعشع درد، به این معنی که فرد درد را در کجا احساس کرده، چه احساسی داشته، و تا چه اندازه گسترش یافته است.
  • چه عواملی باعث تشدید و تسکین درد می شود
  • زمان هایی که درد در طول روز رخ می دهد
  • تاثیر آن بر عملکرد روزانه و خلق و خوی فرد
  • درک فرد از درد خود

چندین سیستم  درد را شناسایی و درجه بندی می کنند. با این حال، مهم ترین عامل در تشخیص دقیق، ارتباط واضح بین فرد و پزشک است.

اندازه گیری درد

برخی از اقدامات درد که پزشکان استفاده می کنند عبارتند از:

  • مقیاس‌های رتبه‌بندی عددی: این مقیاس‌ها درد را در مقیاس 0 تا 10 اندازه‌گیری کرده، که 0 به معنای اصلاً درد نبوده و 10 نشان‌دهنده بدترین درد قابل تصور می باشد. این برای سنجش چگونگی تغییر سطح درد در پاسخ به درمان یا وضعیت بدتر مفید است.
  • مقیاس توصیفی کلامی: این مقیاس به پزشک کمک کرده تا سطح درد را در کودکان مبتلا به اختلالات شناختی، سالمندان، افراد اوتیستیک و مبتلایان به نارساخوانی اندازه‌گیری کند. پزشک به جای استفاده از اعداد، سؤالات تشریحی مختلفی پرسیده تا نوع درد را محدود کند.
  • به فرد دردناک نشان می دهد. پزشکان عمدتاً از این مقیاس برای کودکان استفاده می کنند. این روش همچنین پاسخ های موثری را در افراد اوتیستیک نشان داده است.
  • فهرست مختصر درد: این پرسشنامه مکتوب دقیق تر به پزشکان کمک کرده تا تأثیر درد یک فرد را بر خلق و خو، فعالیت، الگوهای خواب و روابط بین فردی آنها بسنجند. همچنین جدول زمانی درد را برای تشخیص هر گونه الگوی ترسیم می کند.
  • پرسشنامه درد مک گیل (MPQ): MPQ  افراد را تشویق به پیدا کردن کلمات می کند. در این روش از 20 گروه کلمه برای دریافت درک عمیق از احساس درد استفاده می شود. به عنوان مثال، گروه 6 "کشیدن، کشیدن، آچار زدن" است، در حالی که گروه 9 "کسل کننده، دردناک، دردناک، دردناک، سنگین است."

سایر شاخص های درد

در مواقعی که افراد مبتلا به اختلالات شناختی قادر به توصیف درد خود نبوده، هنوز هم شاخص های روشنی وجود دارد که شامل:

  • بی قراری
  • گریان
  • ناله
  • گریم کردن
  • مقاومت در برابر مراقبت
  • کاهش تعاملات اجتماعی
  • افزایش سرگردانی
  • نخوردن
  • مشکلات خواب

پزشک یا مشکل زمینه‌ای را درمان کرده و یا برای کنترل درد، درمان مسکن تجویز می‌کند.


نژادپرستی در مدیریت درد

یک افسانه رایج وجود داشته که سیاه‌پوستان درد را متفاوت از سفیدپوستان احساس می‌کنند. به همین دلیل، سیاه پوستان آمریکایی اغلب در مقایسه با همتایان سفیدپوست خود درمان کافی برای درد دریافت نمی کنند.

سوگیری نژادی در ارزیابی و مدیریت درد به خوبی مستند شده است.

به عنوان مثال، نیمی از دانشجویان و ساکنان پزشکی سفید پوست معتقد بوده که سیاهپوستان پوست ضخیم‌تر، یا انتهای عصبی حساس‌تر، نسبت به سفیدپوستان دارند.

این تحقیق همچنین نشان داده که این باورهای غلط بر ارزیابی درد و توصیه های درمانی پرسنل پزشکی تأثیرگذاشته و نشان داده که متخصصان مراقبت های بهداشتی با این باورها درد افراد سیاه پوست را به درستی درمان نمی کنند.

ریشه کن کردن کلیشه ها و سوگیری های نژادپرستانه گام های مهمی برای رسیدگی به نابرابری های سیستماتیک در مراقبت های بهداشتی است.


پزشکان انواع مختلف درد را به روش های مختلف درمان می کنند. درمانی که در برابر یک نوع درد موثر بوده، در مواردی دردهای دیگری را تسکین نمی دهد.

درمان درد حاد

درمان درد حاد اغلب شامل مصرف دارو می باشد.

اغلب، این نوع درد ناشی از یک مشکل اساسی سلامتی بوده و درمان آن  بدون نیاز به مدیریت درد، آن را تسکین می دهد. به عنوان مثال، اگر عفونت باکتریایی باعث گلودرد شده، آنتی بیوتیک ها  عفونت را درمان و در نتیجه درد را کاهش می دهند.

استامینوفن

استامینوفن یک نوع مسکن می باشد. این یک ماده فعال در صدها دارو از جمله داروهای بدون نسخه و تجویزی می باشد.

استامینوفن که اغلب با نام تجاری تیلنول شناخته شده،  درد و تب را تسکین داده و همراه با مواد دیگر،  به درمان علائم آلرژی، سرفه، علائم آنفولانزا و سرماخوردگی کمک می کند.

پزشکان اغلب داروهای حاوی استامینوفن و سایر مواد را برای درمان درد متوسط ​​تا شدید تجویز می کنند.

با این حال، زمانی که استامینوفن در دوزهای بالاتر مصرف شده ، آسیب جدی به کبد وارد کرده و به همین جهت هرگز نباید از دوز توصیه شده تجاوز کرد.

داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs )

NSAID نوع دیگری از مسکن ها، که درد را کاهش داده و برای بازیابی عملکرد روزانه به بیمار کمک می کند. این داروها بدون نسخه یا با نسخه در طیف وسیعی در دسترس هستند. NSAID ها برای دردهای حاد جزئی مانند سردرد، رگ به رگ شدن خفیف و کمردرد مناسب هستند.

NSAID ها التهاب موضعی و درد ناشی از تورم را تسکین می دهند. این داروها در مواقعی، باعث ایجادعوارض جانبی مربوط به سیستم گوارشی از جمله خونریزی، می شوند. بنابراین پزشک فردی را که دوز بالایی مصرف کرده، تحت نظر خواهد گرفت.

مواد افیونی

پزشکان این داروها را برای شدیدترین دردهای حاد مانند دردهای ناشی از جراحی، سوختگی، سرطان و شکستگی استخوان تجویز می کنند. مواد افیونی بسیار اعتیادآور بوده و علائم ترک را ایجاد کرده و با گذشت زمان اثربخشی خود را از دست داده وتجویز آنها نیاز به نسخه دارد.

در شرایطی که شامل تروما و درد شدید، پزشک دوز مواد افیونی را با دقت مدیریت و تجویز کرده و به تدریج مقدار آن را کاهش داده تا علائم ترک را به حداقل برساند.

مواد افیونی به طور قابل توجهی بر پیشرفت چندین بیماری مزمن تاثر می گذارند که شامل :

  • بیماری انسداد مزمن ریه (  COPD )
  • بیماری کلیوی
  • مشکلات کبدی
  • اختلال مصرف مواد قبلی
  • زوال عقل

مواد افیونی عوارض جانبی خطرناکی در افراد مبتلا به بیماری های مزمن خاص ایجاد می کنند. به عنوان مثال، باعث افسردگی تنفسی شده که علائم COPD را تشدید کند.

درمان درد مزمن

طیف وسیعی از درمان‌های غیردارویی به تسکین درد کمک می کند. این جایگزین‌های دارو برای افرادی که درد مزمن را تجربه کرده مناسب‌تر می باشد

این درمان ها عبارتند از:

  • طب سوزنی: قرار دادن سوزن های بسیار ظریف در نقاط فشار خاص، درد را کاهش می دهد.
  • بلوک های عصبی: این تزریق ها  گروهی از اعصاب  را که به عنوان منبع درد برای اندام یا قسمت خاصی از بدن عمل کرده، بی حس می کند.
  • روان درمانی: درد مزمن، اغلب لذت فعالیت های روزمره را کاهش داده و کار را دشوار می کند. 
  • ، مطالعات نشان داده که درد مزمن منجر به افسردگی، و افسردگی درد مزمن را تشدید می کند. روان درمانگر به بیمار کمک کرده تا تغییراتی را برای به حداقل رساندن شدت درد و ایجاد مهارت های مقابله ای انجام دهد.
  • تحریک الکتریکی عصب از طریق پوست TENS: هدف TENS تحریک سیستم های اپیوئیدی و دروازه درد مغز بوده، بنابراین تسکین دهنده می باشد.
  • جراحی: جراحی های مختلفی بر روی اعصاب، مغز و ستون فقرات برای درمان درد مزمن امکان پذیر است. که شامل ریزوتومی، رفع فشار، و روش های الکتریکی تحریک عمقی مغز و نخاع  می باشد.
  • بیوفیدبک: ازاین طریق تکنیک ذهن-بدن، فرد، اندام ها و فرآیندهای خودکار خود مانند ضربان قلب را با افکار خود به طور مؤثرتری کنترل می کند. طبق گفته‌ها، واقعیت مجازی اکنون  نقشی در استفاده از بیوفیدبک در مدیریت درد دارد.
  • درمان های آرامش بخش: این درمان ها شامل طیف وسیعی از درمان های کنترل شده، و در حوزه طب جایگزین و مکمل می باشد. فرد می توان هیپنوتیزم، یوگا ، مدیتیشن، ماساژ درمانی، تکنیک های حواس پرتی، تای چی یا ترکیبی از این تمرین ها را امتحان کند.
  • دستکاری فیزیکی: یک فیزیوتراپیست یا کایروپراکتیک در مواقعی  با دستکاری تنش از پشت فرد به تسکین درد بیمار، کمک می کند.
  • فیزیوتراپی: تمرینات فیزیوتراپی به تحرک و تسکین درد مزمن کمک می کند.
  • گرما و سرما: استفاده از بسته های سرد و گرم  کمک کننده می باشد. بیمار این موارد را جایگزین کرده یا با توجه به نوع آسیب یا درد انتخاب می کند. برخی از داروهای موضعی زمانی که بیمار آنها را روی ناحیه آسیب دیده قرار داده، اثر گرم کننده دارند.
  • استراحت: اگر درد به دلیل آسیب یا کار بیش از حد بخشی از بدن رخ داده، استراحت بهترین گزینه می باشد.

با مدیریت کافی درد، می توان فعالیت های روزانه، مشارکت اجتماعی و کیفیت زندگی فعال را حفظ کرد.

 

 


کلمات کلیدی : درد. تیلنول، درد حاد، درد مزمن، اندازه گیری درد، درد فانتومی،درد احشایی،درد جسمی ،درد ارجاعی،windup

نسخه چاپی

نظر خود را ثبت کنید

حامیان مجله